De welvaart verlaten...

Na heel wat jaren aan voorbereiding vertrok Eduard Versteeg samen met zijn vrouw Joni en drie kinderen vorig jaar naar Albanië. Een land van grote armoede, corruptie, werkloosheid en de laagste levensstandaard in Europa. In de eerste plaats niet een land waar je gezellig met je gezin wilt wonen. Toch besloot de familie Versteeg zich te settelen in het land, om precies te zijn in het plaatsje Korca, dat in het zuidoosten van het land ligt. Eduard vertelt openhartig over zijn keuze Nederland te verlaten.

Al sinds hij een jong ventje was, had hij sterk het verlangen om vanuit zijn christelijk geloof andere mensen te helpen. En dan vooral in gebieden waar een totaal andere cultuur heerst. Ook zijn vrouw Joni koesterde al lang deze gedachte. “We realiseerden ons dat we in Nederland bekwame mensen en belangrijke materialen hebben die arme landen vaak missen, ook in Albanië”, zegt Eduard. “Wij willen heel graag iets betekenen voor de mensen.” Eduard is een geboren Ermeloër en werkte veertien jaar lang in de orthopedie. Hij werkte onder andere voor Schonagen in Harderwijk. Zijn vrouw Joni is verpleegkundige en verleende hulp in verslavingskliniek Heesteroord. “We wilden onze werkervaring gebruiken in Albanië. Mijn plan was om in Korca een orthopedische onderwerkmakerij (bedrijf voor aangepaste schoenen) op te zetten om op deze manier de lokale bevolking een vak te leren. De onderwerken worden dan geëxporteerd naar Nederland.”

Maar met deze gedachte alleen waren Eduard en Joni er nog niet.“Er komt natuurlijk best wat bij kijken. Zo’n hele verhuizing is een enorm geregel. Ook hadden we tijd nodig om de financiën rond te krijgen. We moesten namelijk eerst mensen vinden die ons financieel wilden gaan ondersteunen. En dat lukte.”

Ook op sociaal-cultureel gebied troffen Eduard en Joni voorbereidingen. “We volgden een drie jaar durende opleiding aan een bijbelschool in Engeland. We deden daar niet alleen bijbelkennis op, maar kregen er ook lessen in cross-culturele vraagstukken, omdat de Albanese cultuur heel anders is dan de Westerse.” De meeste Albanezen zijn islamitisch, een kleiner gedeelte van de bevolking is christen. “Korca bestaat uit vijftig procent moslims en vijftig procent othodoxen. In de rest van Albanie ligt het percentage moslims hoger. Zo rond de zeventig procent. Wij hebben dus relatief veel orthodoxen. Moslims en othodoxen wonen over het algemeen vredig naast elkaar. Al is Korca wel grofweg verdeeld tussen een aantal orthodoxe wijken en een aantal moslimwijken. Wel merken we dat het in Korca wat begint te radicaliseren. Er is een hele grote islamitische school gebouwd. Ook is er veel bijgeloof. De mensen hangen bijvoorbeeld teddybeertjes met knoflook erin aan de huizen. Zij zijn ervan overtuigd dat het hen beschermd.”

’s Ochtends is Eduard vooral druk met zijn kleine bedrijfje. “De onderwerkmakerij staat nog in de spreekwoordelijke kinderschoenen. Op dit moment heb ik twee jongens in dienst, ze werken parttime.” De werkloosheid in Albanië is schrijnend. “Mijn doel is om in de toekomst meer mensen een inkomen te bieden.” Zijn vrouw Joni geeft de kinderen les. Maar werkt daarnaast met zwangere vrouwen en jonge moeders.

Eduard en Joni waren het meest onder de indruk van de lokale kerk in Korca. “Het viel ons op dat de bevolking heel erg actief is met de kerk. Er is een stichting opgericht: de Kennedi foundation. Door middel van die stichting vertellen ze mensen niet alleen over Jezus, maar bieden ook praktische hulp. Er is onder andere een ouderenproject, een kliniek, een opvanghuis voor meisjes en een straatkinderenproject. Wij vonden het heel ontroerend om dit te zien. Ze voorzien echt in een stuk nood. En die nood is groot.”

Zelf helpen Eduard en Joni ook mee bij de kerkactiviteiten. De verhalen die ze horen zijn vaak heel verdrietig. Eduard vertelt dat het leven voor veel Albanezen niet gemakkelijk is. “Zo op het eerste gezicht zou je dat niet altijd denken, omdat mensen erg hun best doen om er netjes en verzorgd uit te zien. Maar er speelt zich heel wat af achter de deuren van de huizen. Ouderen die in de steek zijn gelaten door hun familie en niet meer voor zichzelf kunnen zorgen. Een vrouw die zwanger is van haar zevende kind, maar in een schuurtje woont. Vrouwen die mishandeld worden, maar nergens terecht kunnen en ga zo maar door.” Er is veel corruptie in het land. “Zelfs op school wordt er van je verwacht dat je geld betaalt om een goed cijfer te krijgen.”

Het leven in Korca is heel anders dan het leven in Ermelo. “We leven in een smal en rechthoekig huis met twee verdiepingen. Onder het huis is een winkelruimte die we gehuurd hebben voor ons project. De huizen hebben geen centrale verwarming. In de winter kan het ijskoud zijn.” Toch hebben Eduard en zijn gezin het erg naar hun zin in Albanië. “Af en toe mis ik Ermelo wel, maar dan vooral dat heerlijke patatje oorlog van de Halte, daar woonden we tegenover. Maar de gehaastheid van onze cultuur mis ik totaal niet. Nederlanders plannen alles ver van te voren, hier hoeft dat niet. We leven hier met de dag.”

Reacties

Er zijn nog geen reacties